Staatliche Kunstsammlungen Dresden (SKD) Staatliche Kunstsammlungen Dresden (SKD) to jedna z najstarszych i najbardziej renomowanych instytucji muzealnych na świecie. Jej początki sięgają XVI wieku i kolekcji elektorów saskich. Szczególną sławę przyniosły jej zbiory porcelany miśnieńskiej oraz chińskiej i japońskiej z okresu wczesnej nowożytności. Kolekcja ta jest uznawana za wzorcową w skali międzynarodowej. Katalogowanie obiektów rozpoczęto już w 1721 roku. W XVIII wieku zbiory liczyły około 40 tysięcy porcelanowych dzieł. Podczas II wojny światowej kolekcję ewakuowano do pałaców i kopalń, co pozwoliło ją ocalić przed zniszczeniem Drezna. W 1945 roku większość obiektów została wywieziona do Związku Radzieckiego jako trofea wojenne. Po 1953 roku dziewięćdziesiąt procent dzieł zwrócono do muzeów NRD. Od 1962 roku publiczność może je oglądać w galeriach Zwingeru w Dreźnie. Działania wojenne spowodowały jednak straty i liczne uszkodzenia ocalałych obiektów. Aby chronić zbiory, SKD stworzyło własne laboratorium konserwatorskie współpracujące z uczelniami i instytutami badawczymi. Instytucja prowadzi badania naukowe i wykorzystuje nowoczesne metody dokumentacji oraz analizy. Około 8000 obiektów ceramicznych zostało opracowanych i udostępnionych na platformie cyfrowej wraz z opisami i proweniencją. Muzeum kładzie duży nacisk na edukację artystyczną, oferując programy dla uczniów, rodzin i różnych grup wiekowych. Regularnie organizuje międzynarodowe konferencje, szkolenia i warsztaty z udziałem ekspertów z wielu krajów. SKD tworzy sieć czternastu instytucji działających w Dreźnie i innych miastach oraz współpracuje z partnerami na całym świecie. Stowarzyszenie Przyjaciół Kolekcji Porcelany wspiera finansowo badania, wystawy i ochronę dziedzictwa. Pracownicy muzeum posiadają duże doświadczenie w transporcie, wypożyczaniu i organizacji wystaw delikatnych obiektów porcelanowych. Dzięki kompetencjom konserwatorskim, badawczym i edukacyjnym SKD jest dziś ważnym międzynarodowym centrum ochrony i popularyzacji dziedzictwa ceramicznego.
SKD: Staatliche Kunstsammlungen Dresden
Muzeum Ceramiki w Bolesławcu Muzeum Ceramiki w Bolesławcu to instytucja nawiązująca do wielowiekowych tradycji garncarskich regionu sięgających średniowiecza. Swoją nazwę i profil zawdzięcza lokalnej produkcji ceramiki kamionkowej. Obecnie działa w dwóch działach: Ceramiki oraz Historii Miasta. Kontynuuje przedwojenne tradycje Stadt Museum funkcjonującego w latach 1908–1945. Współpracowało ono z Królewską Szkołą Zawodową Ceramiki, która łączyła edukację artystyczną z wiedzą technologiczną. Szkoła pełniła także rolę ośrodka badawczego wspierającego modernizację miejscowego rzemiosła. Podczas II wojny światowej zbiory muzealne uległy poważnym zniszczeniom i rozproszeniu. Po 1945 roku rozpoczęto odbudowę kolekcji oraz odzyskiwanie ocalałych obiektów. Wiele zabytków wymagało specjalistycznej konserwacji i rekonstrukcji. Wieloletnia tradycja konserwatorska regionu przyczyniła się do rozwoju kompetencji pracowników muzeum. Instytucja oferuje pełen zakres usług konserwacji ceramiki, od czyszczenia i odsalania po sklejanie i uzupełnianie ubytków. Prowadzi również dokumentację prac i zaleca właściwe warunki przechowywania eksponatów. Muzeum realizuje badania archeologiczne, nadzory terenowe oraz zabezpiecza i opracowuje znaleziska. Współpracuje z naukowcami z Uniwersytetu Wrocławskiego przy konferencjach i publikacjach. Organizuje warsztaty edukacyjne, szkolenia i działania popularyzujące dziedzictwo kulturowe. Przygotowuje wystawy czasowe w Polsce i za granicą oraz wypożycza swoje zbiory innym instytucjom. Od 2014 roku posiada własną pracownię konserwatorską prowadzącą stały monitoring stanu obiektów. Specjaliści muzeum organizują kursy i konferencje dotyczące dobrych praktyk konserwatorskich. W ostatnich latach realizowano projekty inwentaryzacji i restauracji fragmentów ceramiki uszkodzonej w czasie wojny. Obecnie trwają prace nad nową interaktywną ekspozycją stałą i centrum dawnych technik garncarskich, które wzmocnią rolę muzeum jako regionalnego centrum wiedzy i ochrony dziedzictwa ceramicznego.
The Khanenko Museum The Khanenko Museum to wiodące muzeum sztuki światowej na Ukrainie, mieszczące się w Kijowie. Instytucja prezentuje jedne z najważniejszych w kraju kolekcji sztuki europejskiej, azjatyckiej i starożytnej. Sercem zbiorów jest kolekcja Bohdana i Warwary Chanenków, znanych kolekcjonerów i filantropów przełomu XIX i XX wieku. Muzeum zostało założone w 1919 roku. W jego zasobach znajdują się dzieła wybitnych mistrzów europejskich, m.in. Rubensa, Belliniego, Zurbarána, Davida i Bouchera. Posiada również cenne kolekcje rzeźby i rzemiosła artystycznego. Wyróżniają się zbiory sztuki irańskiej, tybetańskiej, chińskiej i japońskiej. Placówka przechowuje także obiekty sztuki starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu. W kolekcji europejskiego rzemiosła ważne miejsce zajmują włoskie meble, majolika, porcelana, emalie z Limoges i flamandzkie tapiserie. Łącznie zbiory muzeum liczą ponad 25 tysięcy obiektów. Przed wojną około tysiąca dzieł było stale eksponowanych. Muzeum prowadzi badania naukowe dotyczące historii kolekcji, atrybucji dzieł oraz muzeologii. Specjaliści wykonują ekspertyzy i analizy dzieł sztuki klasycznej, azjatyckiej i starożytnej. Instytucja posiada bibliotekę i archiwum naukowe z bogatymi zbiorami książek o historii sztuki. Zasoby te są udostępniane badaczom z kraju i zagranicy. Muzeum organizuje liczne działania edukacyjne, w tym oprowadzania, wykłady i warsztaty dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Realizuje także programy integracyjne dla osób starszych, ubogich, niewidomych i innych grup wrażliwych. Zespół liczy około 60 pracowników, w większości badaczy i kuratorów. W czasie wojny muzeum rozwija nowe sposoby komunikacji i narracji o dziedzictwie kulturowym, nawet gdy dzieła nie mogą być fizycznie prezentowane. Dzięki współpracy z międzynarodowymi instytucjami konserwatorskimi wzmacnia kompetencje w zakresie ochrony, restauracji i popularyzacji zbiorów.
The Khanenko Museum – Collections of European, Asian & Ancient Art
Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR) Consiglio Nazionale delle Ricerche (CNR) to największa publiczna instytucja badawcza we Włoszech, działająca pod nadzorem Ministerstwa Badań. Prowadzi interdyscyplinarne badania naukowe w wielu dziedzinach wiedzy. Została założona w 1923 roku jako centralna jednostka koordynująca rozwój nauki i innowacji. Jej misją jest prowadzenie badań, wspieranie innowacyjności przemysłu oraz doradzanie administracji publicznej. CNR zatrudnia ponad 8 tysięcy pracowników, z czego większość stanowią badacze i technolodzy. Dodatkowo tysiące młodych naukowców uczestniczy w studiach podyplomowych i programach szkoleniowych. Struktura organizacji obejmuje departamenty, instytuty badawcze i jednostki współpracujące. Jednym z kluczowych instytutów jest „Nello Carrara” Institute of Applied Physics (IFAC). Instytut powstał we Florencji z połączenia ośrodków badań nad falami elektromagnetycznymi i elektroniką kwantową. IFAC prowadzi badania z zakresu fizyki stosowanej oraz technologii ICT. Ważnym obszarem jego działalności jest ochrona dziedzictwa kulturowego. W ramach IFAC działa grupa LASBEC specjalizująca się w technikach laserowych dla konserwacji zabytków. Od ponad dwudziestu lat rozwija ona technologie optoelektroniczne do diagnostyki i restauracji dzieł sztuki. Zespół brał udział w międzynarodowych projektach konserwatorskich oraz pracach przy wybitnych zabytkach, m.in. rzeźbach Donatella i Drzwiach Raju Ghibertiego. Czyszczenie laserowe stało się dzięki tym badaniom uznaną na świecie dobrą praktyką konserwatorską. Grupa liczy około dziesięciu specjalistów z dziedzin fizyki, chemii, inżynierii, geologii i konserwacji. Opracowuje przenośne systemy do mikroskopowej i spektroskopowej analizy materiałów oraz monitorowania degradacji. Laboratoria IFAC są wyposażone w nowoczesne technologie laserowe do diagnostyki i konserwacji ceramiki oraz innych materiałów. Zespół prowadzi badania nad autentycznością i restauracją zabytków ceramicznych oraz publikuje wyniki w renomowanych czasopismach naukowych. Dzięki doświadczeniu badawczemu i szkoleniowemu CNR i IFAC-LASBEC stanowią ważnego partnera w projektach związanych z ochroną i odbudową dziedzictwa kulturowego.
Stichting War Childhood Museum (WCM) Stichting War Childhood Museum (WCM) to organizacja pozarządowa z siedzibą w Holandii, posiadająca oddziały w Sarajewie, Kijowie i Nowym Jorku. Specjalizuje się w storytellingu oraz organizacji wystaw dotyczących wrażliwych wydarzeń społecznych i geopolitycznych. Jej działania koncentrują się na doświadczeniach dzieci dotkniętych wojną. Fundacja realizuje projekty edukacji pokojowej oraz inicjatywy społeczne związane z pamięcią i pojednaniem. Współpracuje z War Childhood Museum, jedynym na świecie muzeum poświęconym wyłącznie dzieciństwu w czasie wojny. Muzeum to posiada unikatową kolekcję ponad 6000 osobistych przedmiotów i świadectw z 18 konfliktów zbrojnych. WCM współtworzy metodologię narracji i prezentacji opartą na osobistych historiach i pamiątkach. Podejście to zostało docenione nagrodą Rady Europy dla Muzeum Roku w 2018 roku. Organizacja ma duże doświadczenie w tworzeniu angażujących i etycznych narracji wykorzystujących materiały audiowizualne i tekstowe. W ostatnich latach współorganizowała wystawy v wielu krajach Europy, docierając do szerokiej publiczności. Potwierdza to jej wysokie kompetencje organizacyjne i międzynarodowy zasięg działań. WCM kładzie silny nacisk na programy edukacyjne dla nauczycieli, uczniów i edukatorów. Organizuje konferencje, seminaria i warsztaty poświęcone edukacji o pokoju i sprawiedliwości. Zespół fundacji tworzą pracownicy etatowi i wolontariusze współpracujący z partnerami z Bośni i Ukrainy. Organizacja rozwija narzędzia dydaktyczne i wystawiennicze wykorzystywane przez instytucje partnerskie. Specjalizuje się w budowaniu zaangażowania odbiorców poprzez osobiste świadectwa i emocjonalne historie. Prowadzi działania upowszechniające wiedzę dla uczniów, badaczy i szerokiej publiczności. Posiada doświadczenie w zarządzaniu projektami międzynarodowymi i współpracy transnarodowej. Jej kompetencje obejmują tworzenie treści, komunikację i rozwój strategii narracyjnych. Dzięki temu WCM jest ważnym partnerem w projektach wykorzystujących storytelling do ochrony dziedzictwa i refleksji nad skutkami konfliktów.
Międzynarodowe Muzeum Ceramiki w Faenzie (MIC)
Międzynarodowe Muzeum Ceramiki w Faenzie (MIC) posiada najważniejszą kolekcję ceramiki na świecie i pełni rolę międzynarodowego centrum kultury. Dziedzictwo muzeum obejmuje ponad 60 000 obiektów datowanych od 4000 r. p.n.e. do współczesności. Od 1938 roku instytucja co dwa lata organizuje prestiżową Nagrodę Faenzy (Premio Faenza), poświęconą współczesnej sztuce ceramicznej. W tym samym cyklu odbywa się również Argillà Italia – międzynarodowe targi i wystawa rzemiosła artystycznego. Instytucja prowadzi specjalistyczną bibliotekę oraz archiwa fotograficzne i dokumentalne. Biblioteka zawiera około 68 000 publikacji poświęconych ceramice i sztuce. Zbiory obejmują także archiwum fotograficzne dokumentujące dzieła z kolekcji publicznych i prywatnych z całego świata. Archiwum przechowuje około 70 000 obrazów cyfrowych wraz z historycznymi slajdami i odbitkami. Materiały te wspierają badania, konserwację, restaurację oraz planowanie wystaw. Magazyny muzeum podzielone są na cztery sekcje według pochodzenia, chronologii, technologii i stylu ceramiki. Znajdują się w nich również fragmenty wydobyte z ruin po zbombardowaniu muzeum w 1944 roku. Depozyty te tworzą „muzeum w muzeum”, dostępne dla badaczy, konserwatorów i artystów. MIC prowadzi liczne warsztaty edukacyjne dla szkół, uniwersytetów i ośrodków badawczych. Organizuje także działania włączające dla seniorów, osób z niepełnosprawnościami, migrantów i grup wrażliwych społecznie. W muzeum mieści się specjalistyczne laboratorium renowacji ceramiki. Zajmuje się ono konserwacją obiektów – od terakoty po porcelanę, obejmując zarówno znaleziska archeologiczne, jak i dzieła z kolekcji. Laboratorium realizuje także zlecenia dla instytucji publicznych i prowadzi szkolenia zawodowe. Personel posiada ponad 40-letnie doświadczenie w renowacji ceramiki i współpracuje z Uniwersytetem Bolońskim. Działalność MIC koncentruje się na trzech kluczowych obszarach: konserwacji, zarządzaniu kolekcją oraz komunikacji i edukacji. Muzeum posiada również bogate doświadczenie w projektach międzynarodowych oraz w skutecznym zarządzaniu programami finansowanymi przez UE.